POCHODZENIE LUDNOŚCI POLSKIEJ WE WSI SŁOBODA-RASZKÓW

   Człowiek jako istota myśląca jest twórcą kultury, która oznacza wszelki dorobek ludzi utrwalony na różnych polach działalności. Przy pomocy języka, symboli, pojęć, znaków wyraża on swoje przeżycie, tworząc w ten sposób kulturę, ale zarazem kultura krztałtuje człowieka, gdyż żyje on w środowisku społeczny, rodzinnym o określonej kulturze.

  Dawniej w Naddniestrze mieszkała duża ilość Polaków, którzy zamieszkiwali również miejscowość Słoboda – Raszków. Na początku miejscowość ta istniała na ziemi wydzielonej przez Lubomirskich, Raszkowskiemu kościołowi ormiańsko – katolickiemu w połowie osiemnastego wieku. Mieszkańcy Słoboda-Raszków po przybyciu na ziemię Naddniestrzańską byli związani wyznaniem, rytem i narodowością z kościołem w Raszkowie. Mówi o tym dzieło „Istorija Pridniestrowskoj Moldawskoj Respubliki”, które rozwiało dotychczasowe wątpliwości odnośnie powstania wsi.
   Założycielem Słoboda – Raszków był proboszcz kościoła w Raszkowie – Wardieriesowicz.Był to rok  tysiąc siedemset dziewiędziesiąty pierwszy.  Przez jakiś czas miejscowość nosiła nazwę
Księdzowo, zaś w roku 1927  władze sowieckie zmieniły nazwę wsi na Słoboda – Raszków. Potocznie wieś nazywano Małą Warszawą.
   Po ośmiu latach od założenia wsi liczba ludności Słobody – Raszków składała się z 25 osób; a po 17 latach - 64 osóby. Liczba mieszkańców nieustannie rosła i pod koniec 1830 wynosiła około 90 osób.
   W latach 1923/24 we wsi utworzono tajną szkołę polską, gdyż wcześniej władze na to nie pozwalały. Potem w latach 1925/27 istniała już państwowa szkoła polska. Po dwóch latach szkołę zamknięto i przemianowano na szkołę ukraińską, a w latach 50-tych na szkołę rosyjską. Można, zatem wywnioskować, że trzykrotnie przemianowanie szkoły wpłynęło na ukształtowanie się języka , którymi mieszkańcy posługują się do dziś. 
   Ponownie język polski w szkole został wprowadzony na prośbę mieszkańców Sloboda-Raszków w 1991 roku,  pierwszym nauczycielem języka polskiego była rodowita polka z  Przemyśla -Pani Stanisława Pałkus, po niej długi czas języka polskiego uczył ksiądz  Henryk  Soroka, następną nauczycielką języka polskiego była Pana Hanna Penkalska rodem z Kobyłki (Warszawa), była zainteresowana w przechowywaniu  polskiej kultury i tradycji. Udało  im się uratować polskiego ducha i dać dzieciom możliwość poznania języka polskiego na wysokim poziomie, gdyż w różnych uniwersytetach w Polsce zostały wykształcone dzieci ze Slobody-Raszków. Za  okres pracy nauczyciele mieli wiele do zrobienia, do wzmocnienia podstaw materialnych dla nauczania języka polskiego, i to jest dobrze widocznie w wyposażonej klasie języka polskiego. Podręczniki i słowniki do języków obcych dla wszystkich uczniów oraz wiele dodatkowej literatury dla dzieci.
   Dziś wieś Słoboda-Raszków liczy około siedemset mieszkańców, mieszkają tu ludzi róznych narodowości  -polacy, ukraińcy, rosianie, mołdawianie. Mieszkamy w zgodzie, porozumieniu i razem staramy się   podtrzymywać polskie tradycje i zwyczaje panujące w naszej wsi.

 

 Antonina Pietrasz